تراکاشت مو

کاشت مو به تکنیک جراحی گفته می‌شود که در آن ریشه‌های مو، تک تک از ناحیه اهدا کننده به ناحیه در حال ریزش و یا خالی از مو برده می‌شوند. از این روش بیشتر برای درمان ریزش موی مردانه استفاده می‌شود و طی آن ریشه‌هایی که به صورت ژنتیکی در مقابل ریزش مقاوم هستند به ناحیه طاس برده می‌شوند. بعلاوه از این روش برای بازسازی ابرو، مژه، محاسن، موهای سینه و ناحیه تناسلی و پوشاندن محل زخمهای ناشی از تصادف و یا جراحی مانند کشیدن پوست و کاشت موهای قبلی استفاده می‌شود. کاشت مو با پیوند پوست متفاوت است.

 در هر پیاز مو ۱ تا ۴ رشته مو رشد می‌کند. امروزه در پیشرفته ترین روشهای کاشت مو، پیاز مو را دست نخورده انتقال می‌دهند. نتیجه این کار ظاهر طبیعی تر موهای کاشته شده‌است. این روش کاشت Follicular Unit Transplantation و یا بصورت کوتاه شده FUT نامیده می‌شود. موهای اهدایی به دو روش کاملاً متفاوت جمع آوری می‌شوند.

 

  

تاریخچه کاشت مو

تاریخچه استفاده از بخشهایی از پوست سر که در آن بافتی از پوست سر به همراه منبع اصلی تولید خونش به یک منطقه طاس کاشته شود، به قرن 19 بر میگردد. استفاده از تکنیکهای کاشت موی مدرن به دهه 30 میلادی در ژاپن بر میگردد که آن موقع جراحان از گرافتهای کوچک و حتی "گرافتهای واحد فولیکولی" برای جایگزین کردن مناطق آسیب دیده ابرو یا مژگان، ولی نه در رابطه با برطرف سازی طاسی، استفاده میکردند. در آن زمان تلاشهای آنها مورد توجه گستردهای قرار نگرفت، و آسیبهای جنگ جهانی دوم به کشور آنها پیشرفتهای آنها را تا دو دهه دیگر مخفی نگه داشت. در اواخر دهه 50 بود که عصر مدرن کاشت مو در جهان غرب شروع شد، زمانی که یک متخصص پوست نیویورکی به اسم نرمن ارنریش (Norman Orentreichبا استفاده از بکارگیری گرافتهای آزاد دهنده در بیماران دارای الگوی طاسی مردانه شروع به آزمایش کرد. قبل از این تصور میشد که موی کاشته شده بیشتر از موی اولیه در منطقه "گیرنده" رشد نمیکند. دکتر ارنریش نشان داد که استفاده از چنین گرافتهایی باعث میشود که موهای جدیدی در منطقه گیرنده رشد کنند که دوام آنها به همان اندازهای باشد که در محل اولیه خود در اختیار داشتهاند. سپس این دکتر والتر پی انگر (Walter P. Ungerبود که پارامترهای "ناحیه مطمئن دهنده" را تعریف کرد که از آن میتوان دایمی ترین فولیکولهای مو را برداشت کرد، از این پارامترها دیگر به عنوان پایه اساسی برداشت فولیکول مو، خواه روش نواری، خواه روش FUE استفاده میشود. تا 20 سال بعد، جراحان بر روی گرافتهای کاشت موی کوچکتر کار کردند، ولی نتایج از نظر موفقیت بسیار محدود بود، بطوریکه استفاده از گرافتهای دو تا چهار میلیمتری منجر میشد سر شخص ظاهر عروسکی به خود بگیرد. در دهه 80، شروع استفاده از برشهای نواری جایگزین تکنیک قبلی شد و کارلوس یوبل(Carlos Uebel) در برزیل استفاده از تعداد بیشتری از گرافتهای کوچک را مشهور ساخت، درحالیکه در آمریکا دکتر ویلیام راسمن(William Rassman) در یک جلسه درمانی شروع به استفاده از هزاران "میکروگرافت" کرد. در اواخر دهه 80، دکتر B.L. Limmer استفاده از میکروسکوپ برجسته نما را برای تبدیل یک نوار دهنده به میکروگرافتهای کوچک باب کرد. به دنبال آن روش کاشت موی واحد فولیکولی شروع به شکل گیری کرد، و شکاف گرافتها و اندازه آنها کوچکتر شد. این گرافتهای کوچکتر به جراحان اجازه میدهد تا گرافتهای واحد فولیکولی بیشتری را در منطقه پذیرنده قرار دهند. به دنبال موفقیتهای کسب شده جراحان نیز توجهی بیشتری به این کلیت ماجرای گرافتهای کاشته شده معطوف ساختند. اتخاذ تکنیک "برش جانبی" در اوایل شروع سال 2000، باعث شد تا جراحان کاشت مو دو تا چهار گرافت واحد فولیکولی مو را انتخاب کنند که باعث شد موی کاشته شده بهتر بر روی پوست سر قرار گیرد و منطقهای که طاس است را بهتر در بر بگیرد. گرچه یک جنبه منفی این روش این است که برشهای جانبی همچنین باعث از هم گسیختگی حالت رگها بیشتر از برشهایی میشوند که موازات شکاف سهمی جمجمه (ساژیتال) زده میشود. بنابراین استفاده از برشهای ساژیتال باعث میشود که موها و رگهای خونی کمتری با این فرض که ابزار برش دهی هم اندازه هستند، برش زده شود. یکی از جنبههای مثبت برشهای ساژیتال این است که آنها بهتر به درون فرو برده میشوند و از برش متقاطع فولیکول جلوگیری میکند. در نتیجه باعث میشود پزشکان نیاز به تراشیدن قسمت پذیرنده نداشته باشند. برشهای جانبی موها را شبیه به حرف برش میزند درحالیکه برشهای ساژیتال موازات و در بین موهای فعلی صورت میگیرد. استفاده از برشهای جانبی در برابر برشهای ساژیتال در جوامع کاشت مو شدیدا مورد بحث قرار گرفته است. بسیاری از جراحان برجسته کاشت مو به طور معمول از ترکیب این دو روش براساس آنچه که برای بیمار مناسب است استفاده میکنند.

 

روشهای کاشت مو

 روش FUE Follicular Unit Extraction) FUE) در واژه به معنای جداسازی به بخش‌های فولیکولی می‌باشد که در واقع تمامی روش‌های موجود مانند: FIT, FUT , FUG , FUM, SUT, BUT و... را شامل می‌شود. یعنی برداشتن مو از ناحیه‌ای از بدن شخص و انتقال یا پیوند آن موها به نواحی دیگر بدن در همان شخص، این انتقال معمولاً به ناحیه کم مو یا طاس سر، ابرو، ریش و... می‌تواند صورت گیرد.



روش FIT

Follicular Isolation Techniqueیا FIT در واژه به معنای تکنیک جداسازی فولیکول‌ها. در این متد بوسیله پانچ از ناحیه بانک مو، که معمولاً از پشت سر و بالای گوشها انتخاب می‌شود، فولیکول‌ها برداشت شده و در ناحیه‌ای که نیاز به کاشت مو احساس می‌شود، مجدداً بوسیله پانچ و یا SLIT این فولیکول‌ها کاشت یا پیوند داده می‌شوند.



روش BHT

 BHT یا Body Hair Transplant در روش کاشت مو به روشی گفته می‌شود که بجای برداشت مو از ناحیه پشت سر از موهای بدن مانند سینه، کمر، ران، ناحیه شرمگاهی و یا هرجای بدن که بتوان از آنجا مو برداشت کرد به روش پانچ مو را برداشت می‌کنند و در قسمت مورد نیاز موی برداشت شده را کاشت می‌کنند.



روش FUT

روش Follicular Unit Transplant یاFUT به معنی پیوند واحد های فولیکولی میباشد که یکی از روشهای کاشت مو را تشکیل میدهد. قاعده این روش از انتقال، میکروگرافتهای برداشت شده از موهای پشت سر به بخش طاسی سر تشکیل شده است و یکی از روش های کاشت مو می باشد. این عمل با بی حسی موضعی انجام میشود و بنابراین عملی بی درد است. مراحل این عمل عبارتند از:

1.     برداشت نواری از موها از بخش دهنده در پشت سر

2.     بریدن نوار

3.     برش زدن گرافت ها

4.     قراردادن گرافتها در منطقه پذیرنده

 

مراقبت بعد از عمل جراحی کاشت مو

بعد از انجام عمل کاشت مو یکسری اعمال به منظور حفاظت از منطقه دریافت کننده گرافتهای کاشت مو باید انجام شود. باید منطقهای که کاشت مو در آن صورت گرفته است را از در معرض نور خورشید قرار گرفتن دور کرد و دو روز بعد از جراحی برای شستشوی محل مذکور باید از شامپو استفاده کرد. بعضی از جراحان به بیماران خود پیشنهاد میکنند روز بعد از جراحی از شامپو استفاده کنند. استفاده از شامپو بسیار مهم است چون باعث جلوگیری از دلمه بستن زخم در اطراف محور مو می شود. این دلمههای پوستی به محور مو میچسبند و خطر ریزش فولیکولهای موی تازه کاشته شده در طول 6 تا 10 روز بعد از عمل افزایش پیدا میکند. در طول 10 روز اول، تقریبا تمامی موهای کاشته شده، بواسطه تغییر محلی که داشته اند آسیب پذیر میشوند و ریزش خواهند داشت. چنین امری کاملا طبیعی است. بعد از 2 تا 3 ماه موهای جدیدی از فولیکولهای جابجا شده شروع به شکل گیری میکنند. موی بیماران به حالت عادی شروع به رشد میکند و در طول 6 تا 9 ماه بعدی به ضخیم شدن ادامه میدهد. هرگونه ریزش موی بعدی به صورت محتمل از مناطقی که تحت عمل کاشت مو قرار نگرفته اند، صورت میگیرد. بعضی از بیماران برای به تعویق انداختن ریزش مو از دارو استفاده میکنند در حالیکه سایر افراد برای مبارزه با این امر در نهایت تن به یک عمل کاشت موی دیگر میدهند.

 

عوارض جانبی کاشت مو

  نازک شدگی مو، یک عارضه جانبی متداول است که معمولا موقتی است. وجود قطعات مختلف طاسی بر روی سر نیز متداول است بطوریکه 50 درصد موها در هر روز از دست میروند. سکسکههای بعد از عمل هم در حدود 5% بیمارانی که متحمل کاشت مو شدهاند، دیده میشود. دیگر عوارض جانبی شامل تورم نواحی نظیر پوست سر و پیشانی میشود. اگر چنین امری ناراحت کننده است، داروهایی برای آرام سازی ورم وجود دارد. به علاوه، بیماران باید اگر پوست سر آنها شروع به خارش کرد مراقب باشند، چون خاراندن پوست سر وضعیت را حادتر و باعث شکل گیری دلمههای پوستی میشود. از یک مرطوب کننده یا شامپو برای برطرف کردن خارش میشود استفاده کرد.

 

تکنیکها و تحقیقهای آینده در رابطه با کاشت مو

 سلول های بنیادی و سلولهای درمال پاپیلا در فولیکولهای مو شناسایی شدهاند. تحقیق در رابطه با این سلولهای فولیکول میتواند منجر به درمان موفقیت آمیز طاسی از طریق تکثیر مو (HM) شود که از آن به عنوان کلونی شدن مو هم یاد میشود. روش تکثیر مو توسط ARI (انستیتوی تحقیقاتی آدرانز، یک کمپانی ژاپنی در ایالت متحده آمریکا) ایجاد شده است.

 

 منبع: ویکیپدیا

مطالبی مفید و جامع درباره ی مو

ریزش مو

 رنگ مو

موهای خود را چطور رنگ کنیم

مراقبت از موهای چرب

اگر زیزش مو دارید بخوانید

کاشت مو

اگر می خواهید کراتینه مو بکنید این مطالب را بخوانید

نکاتی درباره موهای رنگ شده

همه چیز درباره ریزش سکه ای مو و راههای درمان آن

 پرینت 

آرایشگاه روی نقشه